Totaal aantal pageviews

woensdag 26 juli 2017

Het meisje op de weg

En lekkere vakantiethriller. Niet al te ingewikkeld en met een slot dat ik niet zag aankomen. (Dat vind ik altijd leuk).
Anne Givernaud is van beroep psycholoog. haar kostje is gekocht, ze had een hele goede baan en een oudere, betuttelende man. Die man laat ze tot schrik en afkeuring van iedereen in haar omgeving, alleen,  om samen te gaan wonen met haar grote liefde Guido. Ze denkt alles van Guido te weten. Maar als er op een dag een jong meisje op hun stoep ligt, dat ze onderdak bieden voor de nacht, verandert alles. Want de volgende ochtend zijn Guido en het meisje verdwenen. Op het terrein van Guido's survivalschool wordt een dode medewerker gevonden.
Waar is Guido?  Waarom is hij weg?  Wie was dat meisje? Hoe loopt het af?

Dat zou ik je allemaal kunnen vertellen, maar dat doe ik natuurlijk niet, want als jij behoefte zou hebben aan een aardige thriller moet je gewoon zelf dit boek lezen.

dinsdag 25 juli 2017

Boekendief


Een briefje op het raam van een boekwinkel, een antiquariaat nogal liefst. In Den Haag.
Ja, ik vind ook dat de dief zich moet gaan schamen. Hij moet zich diep en diep schamen.
En ja, ik vind het ook hartstikke vervelend voor de boekhandelaar en zijn (of haar) teleurstelling begrijp ik heel goed.
Maar dat zinnetje 'zelfs in onze prachtig buurt', dat vind ik dan weer vreemd.
Alsof de mensen in die statige buurt beter zijn dan mensen in andere buurten van ons land.
Ze hebben als ze daar wonen waarschijnlijk meer geld, maar dat zegt helemaal niks.
Conclusie: blijf af van andermans spullen. Waar je ook woont en wie je ook bent!

maandag 24 juli 2017

Alle vier!

Afgelopen zaterdag waren we voor het eerst in lange tijd weer eens allemaal bij elkaar. Op de verjaardag van onze schoondochter.
DE gelegenheid om weer eens foto's te maken van alle kleinkinderen bij elkaar. En van onze zoons natuurlijk:


Maar foto's van de kleinkinderen, met z'n viertjes... dat valt nog niet mee. Ik heb maar een beetje in het wilde weg geknipt, maar ondanks de inzet van alle ouders die het spul aan het lachen probeerden te krijgen, ondanks de ballonnen, werd het in mijn geval niet echt een succes.
Dan weer dreigde er eentje van de bank te storten, of stond er een op het punt in huilen uit te barsten, of iemand keek net een beetje de andere kant uit, of de ballon zat er voor of...
Enfin dit is nog het beste resultaat:

Gelukkig kreeg juist de afgelopen week mijn man de geest en drukte wat foto's af, die verschenen waren op de verschillende apps
Niet alle vier op één foto, maar wel erg leuk.





'Wij hebben de allerleukste kleinkinderen van de wereld', verzuchtte ik aan het eind van de middag.
'En de leukste kinderen', voegde een van de kinderen er fijntjes aan toe.
En zo is het maar net.
Het fijne is, dat die uitspraak voor alle opa's en oma's opgaat,  natuurlijk.

zondag 23 juli 2017

Een mooie dag op postgebied.

Wow! Om in Postcrossing-termen te spreken: mijn brievenbus was blij, afgelopen vrijdag.
Mijn brievenbus ontving namelijk vier kaarten tegelijk en ik weet niet zeker of hij blij was hoor.
Mijn brievenbus laat dat niet zo merken. Maar ik was wel blij en ik laat het merken door de kaarten hier te laten zien.
Eerst een kaart die met lezen en boeken te maken heeft:

Deze kaart komt uit Praag. De eerste titel en de derde,  de vierde en de vijfde  kon ik nog wel begrijpen. Maar de tweede en de laatste absoluut niet. Proberen? Als het niet lukt even heel ver naar onderen doorscrollen. Daar staat de vertaling.

De tweede kaart:

'Moeilijk om voor jou een kaart te vinden met de old ladies van Inge Look, die je nog niet hebt', schreef een Finse Postcrosser. Ja dat begrijp ik heel goed, want ik heb er een heleboel. Maar deze dus niet. Zo leuk, deze man heeft mijn hele verzameling door zitten spitten en uiteindelijk een kaart voor mij gevonden die ik nog niet had. Oh wat zijn ze toch leuk, deze dames!

De derde en vierde kaart, zijn 'Keep Calm' kaarten en ook dat thema is inmiddels een verzameling geworden.

Deze uit Portugal, met een enthousiast verhaal over Portugal op de achterkant en een hele mooie postzegel van de Douro.
En de laatste uit de Verenigde Staten, uit Tennessee. Zoals de schrijfster zegt: Home of the country music, the Great Smokey Mountains and Elvis Presley's home-Graceland.

Calm ben ik niet, dus ik  zou best even naar het strand willen, maar het is hier een beetje grijzig en het miezert en ik heb een hoop andere dingen te doen. Dus dat gaat er vandaag niet van komen.
Maar ik was weer eens even heel blij met Postcrossing
Iedereen een mooie zondag gewenst!
























Titels van de kaart:
De graaf van Monte Christo
Alice in Wonderland
De drie musketiers
De kleine prins
20.000 mijl onder zee
Great Expectations

zaterdag 22 juli 2017

Netflix

The Keepers: een bijzondere serie op Netflix. Een docu-serie.
Ik had er zoveel over gelezen en tijdens dat lezen leek het me zo bijzonder dat ik de serie graag wilde zien. Dus toen er de afgelopen twee weken aan onze nieuwe badkamer werd gewerkt, dacht ik dat ik maar eens een serie moest gaan kijken. En dat deed ik.
Waar gaat het allemaal over?
Het gaat over een moorzaak in 1969. In Baltimore.
Cathy Cesnik is non en lerares op een middelbare school. Zeer geliefd bij haar leerlingen. Zij raakt eerst vermist en wordt een paar maanden later gevonden met een ingeslagen schedel op een vuilnisbelt.
De moord wordt onderzocht natuurlijk, maar wordt niet opgelost.
En dan zijn er twee oud-leerlingen van de school waar Cathy Cesnik werkte en zij gaan op onderzoek uit. Ze zijn al in de zestig, maar zeer bij de tijd. Ze zoeken allerlei mensen op, stellen lastige vragen, documenteren alles en vooral... ze geven niet op.

Nou dat zorgt voor een uiterst boeiende en mooie documentaire.
De non, Cathy, verdacht een geestelijke op haar school van sexueel misbruik. Dat is het begin van het onderzoek. Is ze daarom vermoord?
De twee oud-leerlingen stuiten op een groot maatschappelijk onrecht. Misbruik van jonge meisjes, onder de vleugels van de katholieke kerk. En hoewel de feiten zeer duidelijk zijn, ontkent de kerk het nog steeds, tot op de dag van vandaag.

Ik heb de serie helemaal uitgekeken en raakte onder de indruk. Vooral van de impact die het misbruik nu nog steeds heeft op de meisjes van toen.

vrijdag 21 juli 2017

Magneetvissen

Eergisteren heb ik voor het eerst in maanden weer een stuk gewandeld.Het ging redelijk. Ik stopte even om een nieuwsgierig schaap te aaien en vlak daarna stopte ik weer omdat ik iets zag dat ik niet eerder zag.
Drie mannen gingen op het bruggetje magneetvissen. Dat heeft niks met vis te maken, wel met ijzer. Oud ijzer.


Ze hebben een lang touw en daaraan zit een sterke magneet. Die gooien ze in het water en hopen dan op een goede vangst.

Deze 'visser' wilde wel op de foto en vertelde me zo het een en ander. Over zijn vangsten bijvoorbeeld. Hij had al een stuk of veertien fietsen uit het water gehaald. Ook heel wat oude munten en een kluisje. Verder  wapens en munitie. Hij liet me op zijn telefoon foto's zien.
Ik had nog nooit van magneetvissen gehoord, maar duidelijk was dat deze heren er plezier aan beleefden.
Het lijkt me ook wel spannend, je hebt geen idee waar je op zal stuiten. Een beetje net als met een metaaldetector.
We liepen verder  en wat later langs dezelfde weg terug. Toen dachten ze beet te hebben. Het kostte nog al wat moeite om het ??? er uit te krijgen. Bleek het een groot stuk oud hout te zijn. De magneet had gereageerd op de bouten in dat hout.


donderdag 20 juli 2017

Wonder

Zo, ik ben weer terug bij de leesclub van Els. Ik had een paar keer overgeslagen, door drukte, doordat ik het boek wel reserveerde maar nog niet kreeg, enzo
Maar dit boek was er hoor, in mijn bieb. Ik had gezien dat het er was, maar het stond bij de kinderboeken.
Nu is het kindergedeelte in de bieb superleuk en echt gezellig, maar als je iets zoekt, valt dat nog niet mee. Met hulp van een vriendelijke biebdame, vond ik het toch. Het stond in die kinderbieb gerangschikt op het plankje 'Liefde en Vriendschap'.
Dat was best een goeie plek want daar gaat het ook over. Liefde en Vriendschap

Het verhaal:
 August Pullman, oftewel Auggie, is een kind van tien. Maar niet bepaald een gewoon kind van tien. Auggie is een kind met een zeer ernstig afwijkend gezicht. Dat gezicht maakt andere kinderen bang en volwassenen ook. Ze staren, kijken weg. Durven geen contact met Auggie te maken. 
Hij gaat na jaren thuis les, voor het eerst naar een gewone school. 'Als een lam naar de slachtbank' denkt zijn vader. 
De school vangt hem behoorlijk goed op.  Maar het blijft moeilijk. Hij wordt gepest. Sommige kinderen (en ouders) vinden hem een freak, een monster.
Hij krijgt een vriend, Jack, maar die verraadt hem. Hij krijgt een vriendin, Summer en dat helpt natuurlijk. Gelukkig komt het ook weer goed met Jack en langzaam, heel langzaam wordt Auggie geaccepteerd.
We maken ondertussen ook kennis met zijn ouders en met zijn oudere zus Via en haar vriendinnen en haar vriendje. Voor Via is het soms lastig om een broer als August te hebben. 

Ik vond het een mooi boek. Een kinderboek. Een boek tegen pesten. Dat denk ik op school heel goed gebruikt zou kunnen worden
Maar als volwassene, heb ik toch een probleem.
Het loopt allemaal te perfect in Auggies wereld. Zijn ouders zijn perfect. Zijn zus is perfect. De school is heel goed.
In het echte leven zou het niet zo gaan,  ben ik bang. Maar ja het boek is dan ook niet voor ervaren volwassenen geschreven.
Wat ik wel knap vond, is dat het geen sentimenteel geschreven boek is. Ik huilde een klein beetje aan het eind, maar het was niet sentimenteel.

Ik zag dat er ook een film komt, of al is gemaakt, met Julia Roberts.





Als die film hier was, zou ik om dezelfde reden ontzettend twijfelen of ik hem zou willen zien.

En nu: op naar het volgende boek van de leesclub van Els

woensdag 19 juli 2017

Gouden Boekjes

Ha, ik kon weer twee nieuwe titels toevoegen aan mijn verzameling Gouden Boekjes. Het is zo'n leuke verzameling, helemaal als je ze allemaal bij elkaar ziet:

Ik ben geen fanatieke verzamelaar. Ik zou best op Marktplaats en in Boekwinkeltjes meer kunnen vinden, denk ik.
Maar dan komen er weer verzendkosten bij en ik wil er absoluut niet veel voor betalen. Toch,  soms sla ik mijn slag en vind ik er weer een of twee.
Mijn verzameling is nogal rommelig, dus daar ga ik verandering in brengen. Ik ga me alleen nog richten op de eerste 76 deeltjes. Er zijn er inmiddels zoveel meer. Echt heel veel. Ik heb ook wel een paar nieuwe, omdat ik ze zo leuk vind, maar ik ga alleen nog maar de echte oude verzamelen.
Ik heb er nu 28, dus ik heb nog wel wat te doen. Dat is leuk, dat wil ik ook. Iets te zoeken hebben in een kringloop of op een rommel/boekenmarkt


Ik heb één uitzondering gemaakt voor wat betreft de prijs. Dat is voor het boekje 'Wim is weg'.
Ik heb ook een boek over de Gouden boekjes en daaruit blijkt dat iedereen zo zijn eigen favoriete Gouden Boekje heeft. Maar 'Wim is weg' is bij vrijwel iedereen geliefd.
Het boekje was jarenlang niet te krijgen. De erven hielden een nieuwe uitgave tegen. Nu is het er weer, bij uitgeverij Rubinstein, maar dat vond ik niet echt.



Ik wilde echt de oude Wim, helaas zag je die maar zelden. Dus toen ik hem vond, heb ik er 15 euro voor betaald. Een puntgaaf boekje en ik was en ben  er erg blij mee.

dinsdag 18 juli 2017

Torrentius

'Onvoltooid Verleden Tijd, is een programma op de radio. Ik luister er graag naar, terwijl ik bezig ben met een knutsel. De radio vlakbij en voor een geschiedenisliefhebber (en dat ben ik) altijd wel wat interessants.
Het ging een tijd geleden over een schilderij uit de 17e eeuw.  En over degene die dat schilderij maakte:   Johan Torrentius.
Nelleke Noordervliet vertelde in het programma dat ze soms wel eens speciaal naar het Rijksmuseum gaat om dat schilderij te bekijken.
Ik was geïnteresseerd en dus gingen we er naar op zoek.
Maar... ik was de naam van de schilder totaal vergeten. Kon het ook niet zo snel vinden. Ik dacht dat ze het misschien bij de balie van het Rijks wel zouden weten. (Ik kwam een dag na de uitzending).
Ze wisten het niet meteen, maar gingen onmiddellijk onderzoeken en ja hoor, ze vonden het. Het was tamelijk druk, maar er werd gewoon tijd aan besteed. Zo goed vind ik dat.
Nou kijk, het ging om dit schilderij:

Stilleven met breidel
En zeg nou eerlijk: zou je daar nou nog eens speciaal voor terug gaan om nog eens te kijken?
Nou, ik zeer zeker niet. Smaken verschillen natuurlijk en ik vind het niet lelijk of zo. Maar er is zoveel te zien in het museum, ook dingen die ik wél vaker zou willen zien.
Maar het zit hem natuurlijk ook in het verhaal er achter.
Die Torrentius, dat was een bijzonder iemand.
Hij heeft heel veel geschilderd, maar dit is het enige overgebleven werk. Dat is al vreemd. Zijn werk was zeer geliefd in de hogere kringen van die tijd bijvoorbeeld bij Huygens en bij het huis van Oranje. Het werk. dat er dus niet meer is, is wel heel goed gedocumenteerd. Dus we weten precies wat er is geweest.
Dit schilderij is trouwens terug gevonden, toen het diende als deksel op een vat met krenten.

De tekst op het briefje  gaat over onmatigheid.
'Onmatigheid is slecht' schilderde Torrentius.
Maar zelf leefde hij zeer onmatig.
Hij schilderde erotische en bijna pornografische werken en leefde er op los. Losbandig.
Hij was juist mateloos.
Dat werd hem in de 17e eeuw niet gegund. Hij moest hangen.
Hij werd opgepakt en er kwam een rechtszaak. Hij werd verondersteld leider van de Rozenkruisers te zijn en dat was in die tijd een verboden organisatie.
Hij werd beschuldigd van ketterij en hij werd gemarteld. Fysiek kapot gemaakt.
Frederik Hendrik probeerde hem vrij te krijgen en dat lukte niet. Na twee jaar gevang mocht hij naar Engeland.
'Schilderkunst is magie' zei Torrentius.
En in ieder geval in één opzicht had hij daar gelijk in. Want ook nu is nog niet duidelijk hoe hij zijn werk maakte. Er is bijvoorbeeld geen spoor van olie. Het medium dat hij gebuikte is volstrekt onduidelijk.
In Engeland schijnen er nog drie werken van hem te bestaan, maar niemand weet waar.
'Mysterious Masterpieces' is een film die over hem werd gemaakt. Door Maarten de Kroon. Die film wil ik heel graag zien.
Zo zie je maar. Zo'n schilderij, waar ik in eerste instantie zo aan voorbij zou lopen,  is heel interessant als je je er een klein beetje in verdiept.
Dankzij OVT natuurlijk.

Ps.: Ik luister niet zo heel vaak naar dat programma. Het is op zondagmorgen en dan ben ik er meestal niet.  Maar ik kwam er tot mijn vreugde achter dat alle programma's tot 1992 terug te luisteren zijn. Heerlijk!

maandag 17 juli 2017

Stokrozen

Nee, ik ga niet meer zeggen dat stokrozen mijn favoriete bloemen zijn. 
Omdat als ik weer een andere bloem zie, bijvoorbeeld een anemoon of een sneeuwklokje of een roos of een ... 
dan is die weer favoriet op dat moment. 
Dus laat ik het er maar op houden dat ik gewoon erg van bloemen houd. 
En deze zijn bijzonder omdat ik ze voor het eerst in onze eigen tuin heb staan. 
De foto maakte ik 's avonds om half acht ongeveer en toen was de lucht nog zo.  


Wat is zomer toch heerlijk!