Totaal aantal pageviews

vrijdag 23 februari 2018

Moco

 Als ik zo'n dagje Amsterdam 'doe', wil ik altijd graag meer zien dan een ding.
Ik was in mijn eentje en zag mijn kans schoon.
Want heel vaak wilde ik al naar het Moco, dat is een particulier museum, op het Museumplein.
Er is een vaste collectie Banksy en er zijn wisselende tentoonstellingen
Maar mijn man is niet zo van Banksy en er was altijd wel een reden om niet te gaan. Dus nu ging ik alleen en ik weet zeker achteraf dat hij er inderdaad niks aan had gevonden.
Zelf vond ik het gewoon al leuk om in deze oude villa te kijken en me een beetje voor te stellen hoe hier vroeger toch gewoon mensen hebben geleefd.
Het was heel erg druk, gewoon op maandagmiddag en of al die mensen nou voor Banksy kwamen of voor Roy Liechtenstein, werd me niet duidelijk hoor. Ik vond het leuk om beiden te zien, maar concludeerde dat ik nu wel genoeg Banksy heb gezien voor de rest van mijn leven. Veel had ik al gezien, ook in het echt, buiten op straat, in London. Dit werk kende ik niet en ik vond het mooi, maar wat ik zei: genoeg is genoeg.

Daarna kwam Liechtenstein (1923-1997) en dat vond ik wel heel leuk. Je herkent zijn werk natuurlijk onmiddellijk en ook van hem heb ik best veel gezien.
Liechtenstein maakte ooit een schilderij gebaseerd op het schilderij van Vincent van Gogh: zijn slaapkamer in Arles.

Het leek mij een soort eerbetoon van Liechtenstein aan van Gogh. Van de ene grote kunstenaar aan de andere. Hij schilderde het trouwens van een ansichtkaart en dit hieronder is ook een ansichtkaart, de kleuren zijn wat flets

Enfin,  nu hebben ze in het Mocomuseum die kamer in Arles nagemaakt, op de manier zoals Liechtenstein het schilderde. Wat een ontzettend leuk idee.


Kijk, zo ziet die kamer er uit:

Hij zegt er zelf het volgende over:

I've cleaned the room up a little bit for him, and he'll be very happy when he gets home from the hospital to see that I've straightened his shirts an bought some new furniture Mine is rather a large painting and his is rather small. His is much better, but mine is much bigger. Of course my work is an entirely different endeavor.

 Dit alles is nog te bekijken tot 31 mei.  Klik   Een museumjaarkaart is niet geldig jammer genoeg. Dat is vaak zo bij een particulier museum, dat snap ik wel. Maar ik vind het toch jammer. Ik betaalde 11.50.



donderdag 22 februari 2018

Roodkapje

Verbaasd ben ik niet meer. Nee niet meer verbaasd dat er weer een nieuw Roodkapje opduikt . Wel blij. Dit is nummer 140
Verder werd ik verrast door Mrs. T. van het blog Triltaal. Klik
Zij stuurde mij ook een Roodkapje. Ze dacht dat ik haar al had, maar dat was toch echt niet het geval. Ik vind het ook een bijzondere kaart. Anders dan de meeste kaarten. Erg leuk, Mrs. T. Dank voor nr. 141


Zo grappig: Emie stuurde mij een dag later precies  dezelfde kaart. superlief, Emie. En ik weet er wel raad mee hoor. Ik ken iemand die ook Roodkapjekaarten verzamelt. En ik denk wel dat zij haar ook leuk vindt!
Dan nog nr. 142. Haar kreeg ik via Postcrossing van Tatiana uit Oekraine.


Tenslotte was daar de kaart die ik kreeg van Lot. Echt een ouwetje hoor en dat maakt het toch bijzonder. Te bedenken dat er al heel lang Roodkapjekaarten zijn en worden verstuurd. En nu nog steeds!
Lot, heel erg bedankt!

woensdag 21 februari 2018

Gezichtjes (4)

Ja hoor, er kwamen weer wat gezichtjes.
De eerste kwam van Ferrara Zij zag een gezichtje in een laarzenschraper. In Luik! Het is beslist een gezichtje. Zou je trouwens je voet met laars gewoon in die geopende mond moeten steken? Het zal wel.

Vervolgens kwam er eentje van Bea, ofwel van Matroos Beek. Ze schreef dat ze dit al een tijdje in huis had, voor ze het zag. Hij is erg leuk vind ik

Nog eentje, deze is van Jeanne van Sjannes Blog. Jeanne ging op zoek in haar fotobestanden en vond niks. Behalve dan deze klokhuizen, met gezichten en profil. Ze zijn gemaakt door een kunstenaar, dus een vooropgezette zaak. Erg leuk ook deze en te vinden in het museum van Aduard

En toen zag ik er zelf eentje, mijn eerste en niet eens een goeie. Want een gebakken ei kun je toch moeilijk een gebruiksvoorwerp noemen.
In het kader van 'weer eens even bijpraten' ging ik met collega's ontbijten. Vond ik trouwens erg leuk. Vooral omdat ik 's morgens behoorlijk fit ben en 's avonds wat minder. We kozen voor een standaard ontbijt. Ik had gedacht een croissantje met een glaasje sap. Maar het was dit, met superlekker brood erbij.


Echt een gezichtje, toch?  Blijf speuren, mensen én sturen!

dinsdag 20 februari 2018

Meesterwerk

Ik heb een treiabonnement en daar horen keuzedagen bij. Dat zijn dagen dat je met je abonnement gratis reist.
Zo'n keuzedag moet je voor een bepaalde tijd ophalen. Je produkt ophalen, heet dat.
En dat nu, dat ben ik al een paar keer vergeten en dat kan ik niet uitstaan. Je mag gratis waar je dan ook maar naar toe wil en ik vergeet het gewoon. Ondankbaar. Nu waren er in de afgelopen periode wel een paar redenen voor die vergeetachtigheid, maar toch.
Gisteren was de laatste dag dat ik van déze keuzedag nog gebruik van kon maken. Wat te doen? Ik ben maar naar Amsterdam gegaan. Ja tuurlijk, je kan beter naar Maastricht, lekker ver in ieder geval, maar op maandag zijn veel musea gesloten en in Amsterdam niet. Vandaar.

Als eerste ging ik naar de Noordermakt, waar het koud en nattig was. En daarna liep ik door naar de Nieuwe Kerk. Want ik had gelezen over het kunstwerk van Jeff Koons dat daar tentoongesteld wordt, in de serie Meesterwerk. Meesterwerk 2018.

Gazing Ball Perugino Madonna and child with four Saints

Dit is het werk. Ik heb zeker wel een half uur op een bankje ervoor gezeten. Want je ziet eigenlijk twee kunstwerken: dat van Pietro Perugino, uit 1493.
En dat wat Jeff Koons er van heeft gemaakt met zijn blauwe bol.

Twee voor de prijs van een dus en die prijs was met de museumjaarkaart 0,00.
Ik zag in deze serie eerder werk van Francis Bacon (Meesterwerk 2014) klik. 
En in 2016 een schilderij van Marc Chagall. Klik 
Het zijn in deze serie altijd werken die iets met religie of spiritualiteit hebben.

Als er ergens maar een schilderij hangt en je weet dat het bijna nooit wordt getoond, ja dan besteed je er ook veel aandacht aan.
Ik vond dit werk prachtig, echt prachtig.
Koons heeft het schilderij van Perugino laten kopieren, zo exact mogelijk, al is de afmeting anders.   Vervolgens heeft hij er de blauwe bol aan toegevoegd.
Daar zou je een heleboel over kunnen zeggen, is het kunst, is het kitsch?  (Jeff Koons wordt wel eens de koning van de kitsch genoemd).
Mij maakt het eigenlijk niet uit. Ik vond het boeiend en ook heel mooi. De bedoeling is natuurlijk dat je een wordt met het schilderij. Of zoals Koons zelf zegt:


En dat gebeurt, je komt als het ware in het doek terecht.
Ik maakte er een foto van, maar van de zijkant. Ik had dat natuurlijk gewoon aan de voorkant moeten doen, maar je snapt de bedoeling.


Behalve dat ik de twee meesterwerken echt heel mooi vond, had ik ook plezier in  het kijken naar mensen die net als ik foto's maakten en dat soms erg ongemakkelijk vonden.
Ook net als ik!

maandag 19 februari 2018

Julie de Graag

Soms stuit je totaal onverwacht op iets moois. Dat overkwam ons in het Drents museum in Assen. Daar waren we, al weer een tijd geleden, voor een mooie tentoonstelling: The American Dream.
Toen we daar waren uitgekeken en ook uitgebreid de museumwinkel hadden bekeken (ha, ik ben echt dol op museumwinkels!), dwaalden we nog wat verder door het museum. Ik bedoel als je er nou toch eenmaal bent...
En daar was ze: Julie de Graag

Dat wil zeggen: er was werk van haar.
Een piepkleine tentoonstelling was er,  met de titel: Uit fijn hout gesneden.
Ik heb niet geteld maar ik denk dat er misschien vijftien werkjes hingen. En werkJES, dat klopt. Niet groot.
Maar wel heel erg mooi. Vond ik dan hè.
Ik had nog nooit van haar gehoord, dus het was een complete verrassing.

Wat een treurig leven had deze getalenteerde vrouw.
Ze werd geboren in 1877 en kreeg o.a. een opleiding aan de Koninklijk Academie voor beeldende kunsten. 
Zelf gaf ze ook les, aan een meisjesschool. Maar haar gezondheid was slecht en ze moest er mee ophouden. Hoewel ze in Laren woonde, verbleef ze vaak bij haar ouders in Den Haag, door die gezondheid. Haar huis in Laren brandde af en daarbij ging veel werk verloren helaas.
Mentaal was deze kunstenares niet sterk. En in 1924 maakte ze zelf een eind aan haar leven.

Ik las dat haar werk te zien is in verschillende musea. Het Rijksmuseum en het Centraal museum in Utrecht, in Boijmans en in het Haags Gemeentemuseum. Dat zijn allemaal musea waar ik met enige regelmaat kom en mijn plan is om dan op zoek te gaan naar meer werk van Julie de Graag.

Houtsnedes... dat lijkt me sowieso al zo verschrikkelijk moeilijk. 

Ik zat nog even te googelen en vond dit hondje. Ben ik ook weg van.

Ja, ik ga echt op zoek. En mocht je nog in het Drents Museum komen. Dit werk is te zien tot 4 maart. 

zondag 18 februari 2018

The Post

Nou, kijk eens aan... een post over The Post.
Een film met Meryl Streep en Tom Hanks en geregisseerd door Steven Spielberg.
Dat moet wel wat zijn, toch?

Uit het blad van Cinema Oostereiland:
Het gaat over de onwaarschijnlijke samenwerking tussen de eerste vrouwelijke uitgever van een grote Amerikaanse krant,  Katherine Graham en hoofdredacteur Ben Bradlee van The Washington Post. Zij zetten alles op het spel in hun strijd tegen de concurrent The New York Times, om als eerste geheime overheidsdocumenten te onthullen die drie decennia en vier Amerikaanse presidenten overspanden en riskeren daarmee hun carriere, hun vrijheid en het voortbestaan van de Washington Post.

Dat is kort samengevat, maar wel to the point

Ik vond het een boeiende film. En niet alleen door het voortreffelijke spel van Meryl Streep en Tom Hanks. Ook door het onderwerp. Deze gebeurtenissen vonden plaats in 1971 en dat was echt de tijd dat ik zeer geïnteresseerd was in de politiek en in de Vietnam-oorlog. Ik was toen beter op de hoogte dan nu.
Ik wist van de Pentagon Papers, ik wist dus ook hoe het afliep, maar dat maakte het niet minder spannend.   En die Katherine Graham vind ik een fantastische vrouw. Zo wordt ze in de film ook neergezet en zo was ze ook denk ik.

Ik weet echt niet hoe deze film door jongeren beoordeeld zou worden. Maar voor mensen van mijn generatie vind ik het een aanrader.

Ps. Ik heb heel wat films gezien met Meryl Streep en afgezien van een paar kleine maniertjes, is ze in al die films anders.
Maar  het lukt me maar niet om de hele tijd Tom Hanks te zien en niet Forrest Gump. Dat ligt niet aan hem, dat ligt aan mij.




zaterdag 17 februari 2018

Hee, Boerenhol!!!

'Plaatsnamen', vraagt Els bij Stuur een Foto. Plaatsnamen. Was je wel eens in een plaats met een vreemde, merkwaardige naam?
Ja hoor, dat was ik en ik maakte er ook foto's van.
Sterker nog , ik had een blogje klaar staan met een paar foto's. Echt waar!  Met een iets andere tekst maar die was aan te passen.
Vandaar mijn snelle reactie.

Deze blijft fantastisch.
Ik heb al vaak mensen gezien die uitstapten om dit bord te fotograferen. Ik deed het zelf ook natuurlijk.
Het is voor mij echt een geliefd plaatsje, omdat je er door rijdt als je naar Groede gaat. Je bent er dan bijna.
En Groede, tja , dat is nu eenmaal een heerlijkheid voor mij. In Zeeuws -Vlaanderen dus.

Afgelopen herfst zag ik deze, op Terschelling.


Grappig, je mag maar 30 rijden in Hee. Logisch ook, want als je harder rijdt, ben je er al uit. Hee, wat was dat nou?

Ik ben benieuwd naar andere vondsten en als je dat ook bent, kun je kijken bij Stuur een Foto. En nog leuker, je kunt meedoen.Stuur een Foto


vrijdag 16 februari 2018

Gezichtjes

Zo leuk: er kwamen nog twee gezichtjes. (Dit gaat over alledaagse gebruiksvoorwerpen waar je een gezichtje in kunt zien).
Zelf ben ik nog steeds aan het kijken, maar tot op heden nog helemaal niks gezien.
Inge wel. Inge is van het blog: Schrijfsels van mij. Klik


En Alet van het blog Toilylu,  klik had er ook eentje op haar blog gezet. Er staat bij dat-ie voor mij was, dus ik ben zo vrij om hem hier te plaatsen:


Dank dames,  allebei  én blijf speuren...

donderdag 15 februari 2018

Gemeenteraadsverkiezingen

Gistermiddag begon ik met frisse tegenzin aan mijn 10.000-stappenwandeling.
Hoewel de zon scheen en mijn man al weer in staat was om het rondje van ongeveer zeven kilometer met me mee te lopen, had ik er toch geen zin in. Ik had het zo koud...
Maar na vijf minuten lopen was het leed geleden en ik op temperatuur. Toen was het weer erg lekker.
Dat rondje verveelt eigenlijk nooit. Er is altijd wel wat te zien.
Nu ook. Wat te denken van deze klapstoeltjes?Langs de kant van een smalle, vrij drukke weg.
Waarom? Wat moet dat daar?
Maar het was een leuk gezicht en de moeite van een foto waard.
Enfin, we liepen braaf het rondje en keerden huiswaarts.
Daar las ik het Westfries Weekblad. Dat lees ik normaal gesproken nooit. Ik denk dat dit de eerste keer in vijf jaar was of zo. En nou net staat er een stukje in over die stoeltjes. Hoe bestaat het hè.
De foto in het krantje maakt duidelijk wat de bedoeling is.


Het betreft een creatieve campagne van PvdA en Groen Links. Zij zetten telkens een dag lang een rood en een groen klapstoeltje neer op plekken waar nadere aandacht gewenst is. Bijvoorbeeld bij stoepen die niet af zijn, of bij plots ophoudende fietsstroken.
Ik vind het een leuke actie, goed bedacht ook met dat rood en groen.
Al was het toch handiger geweest als er een briefje bij had gelegen, want wij hadden echt geen idee.
PvdA/Groen Links hebben de actie met de klapstoeltjes op last van de burgemeester van Koggeland moeten stopzetten. Vanwege overlast.
Dat vind ik erg grappig. Vanwege overlast!!! Tja, zo'n stoep die niet af is, is natuurlijk geen overlast...

Het moge duidelijk zijn: de Gemeenteraadsverkiezingen komen er aan.

woensdag 14 februari 2018

Three Billboards...

Frances McDormand kende ik eigenlijk alleen van naam. Ze heeft een Oscar gewonnen voor Fargo en die film heb ik niet gezien.
Daar ga ik nog verandering in brengen trouwens.
Déze film met de intrigerende titel Three Billboards outside Ebbing, Missouri, deze film zag ik wel. 
Ik vond het een hele goede film en Frances McDormand een geweldige actrice. Haar vergeet ik niet meer, dat is een ding wat zeker is.
McDormand speelt Mildred Hayes en Mildred Hayes is woedend. Aan een stuk door is ze woedend en gefrustreerd. Haar dochter is vermoord en verkracht, dat is al bijna een jaar geleden en er is nog nauwelijks iets gebeurd om de dader te vinden.
Haar woede richt zich op de commissaris Willoughby, die geliefd is in het dorp en er eigenlijk ook niet zo veel aan kan doen. Willoughby is ernstig ziek en zal binnenkort overlijden.
Mildred huurt drie borden en laat die net buiten het dorp plaatsen.
Mijn dochter, vermoord en verkracht, staat er op het eerste bord. En op het tweede: Nog steeds geen arrestaties. Op het derde bord: Hoe kan dat chief Willoughby?

Behalve dat het een spannend verhaal is, valt er ook heel wat te lachen. Het sarcasme en de venijnigheid van Mildred zorgen voor de humor. Bijvoorbeeld als ze de dorpsgeestelijke uit haar huis zet.
Ja, echt een goede film en van mij mag Mc Dormand een Oscar. Dus hier is de trailer: