Totaal aantal pageviews

vrijdag 21 juli 2017

Magneetvissen

Eergisteren heb ik voor het eerst in maanden weer een stuk gewandeld.Het ging redelijk. Ik stopte even om een nieuwsgierig schaap te aaien en vlak daarna stopte ik weer omdat ik iets zag dat ik niet eerder zag.
Drie mannen gingen op het bruggetje magneetvissen. Dat heeft niks met vis te maken, wel met ijzer. Oud ijzer.


Ze hebben een lang touw en daaraan zit een sterke magneet. Die gooien ze in het water en hopen dan op een goede vangst.

Deze 'visser' wilde wel op de foto en vertelde me zo het een en ander. Over zijn vangsten bijvoorbeeld. Hij had al een stuk of veertien fietsen uit het water gehaald. Ook heel wat oude munten en een kluisje. Verder  wapens en munitie. Hij liet me op zijn telefoon foto's zien.
Ik had nog nooit van magneetvissen gehoord, maar duidelijk was dat deze heren er plezier aan beleefden.
Het lijkt me ook wel spannend, je hebt geen idee waar je op zal stuiten. Een beetje net als met een metaaldetector.
We liepen verder  en wat later langs dezelfde weg terug. Toen dachten ze beet te hebben. Het kostte nog al wat moeite om het ??? er uit te krijgen. Bleek het een groot stuk oud hout te zijn. De magneet had gereageerd op de bouten in dat hout.


donderdag 20 juli 2017

Wonder

Zo, ik ben weer terug bij de leesclub van Els. Ik had een paar keer overgeslagen, door drukte, doordat ik het boek wel reserveerde maar nog niet kreeg, enzo
Maar dit boek was er hoor, in mijn bieb. Ik had gezien dat het er was, maar het stond bij de kinderboeken.
Nu is het kindergedeelte in de bieb superleuk en echt gezellig, maar als je iets zoekt, valt dat nog niet mee. Met hulp van een vriendelijke biebdame, vond ik het toch. Het stond in die kinderbieb gerangschikt op het plankje 'Liefde en Vriendschap'.
Dat was best een goeie plek want daar gaat het ook over. Liefde en Vriendschap

Het verhaal:
 August Pullman, oftewel Auggie, is een kind van tien. Maar niet bepaald een gewoon kind van tien. Auggie is een kind met een zeer ernstig afwijkend gezicht. Dat gezicht maakt andere kinderen bang en volwassenen ook. Ze staren, kijken weg. Durven geen contact met Auggie te maken. 
Hij gaat na jaren thuis les, voor het eerst naar een gewone school. 'Als een lam naar de slachtbank' denkt zijn vader. 
De school vangt hem behoorlijk goed op.  Maar het blijft moeilijk. Hij wordt gepest. Sommige kinderen (en ouders) vinden hem een freak, een monster.
Hij krijgt een vriend, Jack, maar die verraadt hem. Hij krijgt een vriendin, Summer en dat helpt natuurlijk. Gelukkig komt het ook weer goed met Jack en langzaam, heel langzaam wordt Auggie geaccepteerd.
We maken ondertussen ook kennis met zijn ouders en met zijn oudere zus Via en haar vriendinnen en haar vriendje. Voor Via is het soms lastig om een broer als August te hebben. 

Ik vond het een mooi boek. Een kinderboek. Een boek tegen pesten. Dat denk ik op school heel goed gebruikt zou kunnen worden
Maar als volwassene, heb ik toch een probleem.
Het loopt allemaal te perfect in Auggies wereld. Zijn ouders zijn perfect. Zijn zus is perfect. De school is heel goed.
In het echte leven zou het niet zo gaan,  ben ik bang. Maar ja het boek is dan ook niet voor ervaren volwassenen geschreven.
Wat ik wel knap vond, is dat het geen sentimenteel geschreven boek is. Ik huilde een klein beetje aan het eind, maar het was niet sentimenteel.

Ik zag dat er ook een film komt, of al is gemaakt, met Julia Roberts.





Als die film hier was, zou ik om dezelfde reden ontzettend twijfelen of ik hem zou willen zien.

En nu: op naar het volgende boek van de leesclub van Els

woensdag 19 juli 2017

Gouden Boekjes

Ha, ik kon weer twee nieuwe titels toevoegen aan mijn verzameling Gouden Boekjes. Het is zo'n leuke verzameling, helemaal als je ze allemaal bij elkaar ziet:

Ik ben geen fanatieke verzamelaar. Ik zou best op Marktplaats en in Boekwinkeltjes meer kunnen vinden, denk ik.
Maar dan komen er weer verzendkosten bij en ik wil er absoluut niet veel voor betalen. Toch,  soms sla ik mijn slag en vind ik er weer een of twee.
Mijn verzameling is nogal rommelig, dus daar ga ik verandering in brengen. Ik ga me alleen nog richten op de eerste 76 deeltjes. Er zijn er inmiddels zoveel meer. Echt heel veel. Ik heb ook wel een paar nieuwe, omdat ik ze zo leuk vind, maar ik ga alleen nog maar de echte oude verzamelen.
Ik heb er nu 28, dus ik heb nog wel wat te doen. Dat is leuk, dat wil ik ook. Iets te zoeken hebben in een kringloop of op een rommel/boekenmarkt


Ik heb één uitzondering gemaakt voor wat betreft de prijs. Dat is voor het boekje 'Wim is weg'.
Ik heb ook een boek over de Gouden boekjes en daaruit blijkt dat iedereen zo zijn eigen favoriete Gouden Boekje heeft. Maar 'Wim is weg' is bij vrijwel iedereen geliefd.
Het boekje was jarenlang niet te krijgen. De erven hielden een nieuwe uitgave tegen. Nu is het er weer, bij uitgeverij Rubinstein, maar dat vond ik niet echt.



Ik wilde echt de oude Wim, helaas zag je die maar zelden. Dus toen ik hem vond, heb ik er 15 euro voor betaald. Een puntgaaf boekje en ik was en ben  er erg blij mee.

dinsdag 18 juli 2017

Torrentius

'Onvoltooid Verleden Tijd, is een programma op de radio. Ik luister er graag naar, terwijl ik bezig ben met een knutsel. De radio vlakbij en voor een geschiedenisliefhebber (en dat ben ik) altijd wel wat interessants.
Het ging een tijd geleden over een schilderij uit de 17e eeuw.  En over degene die dat schilderij maakte:   Johan Torrentius.
Nelleke Noordervliet vertelde in het programma dat ze soms wel eens speciaal naar het Rijksmuseum gaat om dat schilderij te bekijken.
Ik was geïnteresseerd en dus gingen we er naar op zoek.
Maar... ik was de naam van de schilder totaal vergeten. Kon het ook niet zo snel vinden. Ik dacht dat ze het misschien bij de balie van het Rijks wel zouden weten. (Ik kwam een dag na de uitzending).
Ze wisten het niet meteen, maar gingen onmiddellijk onderzoeken en ja hoor, ze vonden het. Het was tamelijk druk, maar er werd gewoon tijd aan besteed. Zo goed vind ik dat.
Nou kijk, het ging om dit schilderij:

Stilleven met breidel
En zeg nou eerlijk: zou je daar nou nog eens speciaal voor terug gaan om nog eens te kijken?
Nou, ik zeer zeker niet. Smaken verschillen natuurlijk en ik vind het niet lelijk of zo. Maar er is zoveel te zien in het museum, ook dingen die ik wél vaker zou willen zien.
Maar het zit hem natuurlijk ook in het verhaal er achter.
Die Torrentius, dat was een bijzonder iemand.
Hij heeft heel veel geschilderd, maar dit is het enige overgebleven werk. Dat is al vreemd. Zijn werk was zeer geliefd in de hogere kringen van die tijd bijvoorbeeld bij Huygens en bij het huis van Oranje. Het werk. dat er dus niet meer is, is wel heel goed gedocumenteerd. Dus we weten precies wat er is geweest.
Dit schilderij is trouwens terug gevonden, toen het diende als deksel op een vat met krenten.

De tekst op het briefje  gaat over onmatigheid.
'Onmatigheid is slecht' schilderde Torrentius.
Maar zelf leefde hij zeer onmatig.
Hij schilderde erotische en bijna pornografische werken en leefde er op los. Losbandig.
Hij was juist mateloos.
Dat werd hem in de 17e eeuw niet gegund. Hij moest hangen.
Hij werd opgepakt en er kwam een rechtszaak. Hij werd verondersteld leider van de Rozenkruisers te zijn en dat was in die tijd een verboden organisatie.
Hij werd beschuldigd van ketterij en hij werd gemarteld. Fysiek kapot gemaakt.
Frederik Hendrik probeerde hem vrij te krijgen en dat lukte niet. Na twee jaar gevang mocht hij naar Engeland.
'Schilderkunst is magie' zei Torrentius.
En in ieder geval in één opzicht had hij daar gelijk in. Want ook nu is nog niet duidelijk hoe hij zijn werk maakte. Er is bijvoorbeeld geen spoor van olie. Het medium dat hij gebuikte is volstrekt onduidelijk.
In Engeland schijnen er nog drie werken van hem te bestaan, maar niemand weet waar.
'Mysterious Masterpieces' is een film die over hem werd gemaakt. Door Maarten de Kroon. Die film wil ik heel graag zien.
Zo zie je maar. Zo'n schilderij, waar ik in eerste instantie zo aan voorbij zou lopen,  is heel interessant als je je er een klein beetje in verdiept.
Dankzij OVT natuurlijk.

Ps.: Ik luister niet zo heel vaak naar dat programma. Het is op zondagmorgen en dan ben ik er meestal niet.  Maar ik kwam er tot mijn vreugde achter dat alle programma's tot 1992 terug te luisteren zijn. Heerlijk!

maandag 17 juli 2017

Stokrozen

Nee, ik ga niet meer zeggen dat stokrozen mijn favoriete bloemen zijn. 
Omdat als ik weer een andere bloem zie, bijvoorbeeld een anemoon of een sneeuwklokje of een roos of een ... 
dan is die weer favoriet op dat moment. 
Dus laat ik het er maar op houden dat ik gewoon erg van bloemen houd. 
En deze zijn bijzonder omdat ik ze voor het eerst in onze eigen tuin heb staan. 
De foto maakte ik 's avonds om half acht ongeveer en toen was de lucht nog zo.  


Wat is zomer toch heerlijk!


zondag 16 juli 2017

Nomen est omen

Ha, een boek over de Maastunnel. Hoewel, niet over maar er onder door natuurlijk. Geschreven door...Henk van der Maas.
Hoe bestaat het hè.
Is de man nou dat boek gaan schrijven vanwege zijn naam, of is het puur toeval.
Ik ben trouwens wel geïnteresseerd in dat boek, omdat ik bijna zeker weet dat ik er vroeger als kind wel eens door fietste, door die tunnel.
Ik heb er ook beeld bij.
Maar waarom zou ik daar als Dordtenaar hebben gefietst. Geen idee.
Of misschien omdat we op de fiets naar Oostvoorne gingen om daar vakantie te vieren.
Ik kan het helaas aan niemand meer vragen, maar dat zou het wel kunnen zijn.

Terug naar Nomen est omen. Mijn vriendin Marga stuurt mij er af en toe een op. Deze bijvoorbeeld, die Marga hoorde op Radio 1. De fruit/perenteler Erik Appelman was daar aan het woord.
En deze is ook van Marga, ze zag in de kampioen een fotootje van een garage, ergens in
Frankrijk: Garage L. Pech.
Dit vind ik eigenlijk de leukste: Boomchirurg Takkenbos.  
De laatste en weer door  Marga opgestuurd, waarvoor hartelijk dank.


Ps.: De link naar 'Goed voor oud',uit mijn berichtje van gisteren, doet het nu wel. Klik.http://www.goedvooroud.nl/

zaterdag 15 juli 2017

Weg met de rommel

Afgelopen zaterdag had ik een heerlijke dag. We gingen 'zitten' op een rommelmarkt.
Deze was in het dorp Stompetoren, op een groot weiland.
Ik vind bijna niets leuker dan met m'n eigen oude troep op een rommelmarkt zitten.
Eerst alles uitstallen en dan zo veel mogelijk verkopen of weggeven als de persoon die belangstelling toont, me aanstaat.
En dan de hele dag zitten, eerste rang, en observeren. Een praatje met de andere verkopers, kopje thee en een broodje erbij. Kletsen met kopers.  Ja echt super.
Ik had heel veel spul. Vooral veel boeken, maar ook echt veel andere dingen. Onze auto, zakte bijna door z'n wielen.
Onze schuur was ineens ruim. Ik ben er twee keer naar gaan kijken, hahaha.

Helaas... ik heb niet veel verkocht.
Dat was de algemene tendens hoor, de buren ervaarden hetzelfde. Om precies te zijn, na aftrek van de kosten, had ik 38,70 verdiend. Dat is weinig.
Gekocht heb ik ook niets trouwens, dat scheelt.

Zondag was er weer een rommelmarkt in de buurt en oh wat had ik daar graag ook willen zitten.
Maar mijn man had er geen zin in, maar dan ook echt helemaal niet. In dit opzicht ben ik van hem afhankelijk: hij moet rijden. En dan kan je niet weg hè op zo'n rommelmarkt. Je moet blijven tot het einde.

Enfin, zaterdag vertelde onze rommelmarktbuurman dat hij zijn niet verkochte spullen, meteen na afloop ging brengen naar een kringloop met een goed doel,  genaamd 'Goed voor oud'.
Die zou open zijn tot vijf uur. Dat konden we halen.
En na drie keer heel diep slikken, besloten we om alles wat over was daar te brengen.

Een paar dingetjes heb ik er nog even uitgehaald. Een sjaal bijvoorbeeld waarvan ik me ineens afvroeg waarom ik die nou toch wegdeed. De gebaksbordjes van mijn moeder en twee bloembollenglaasjes.
Daarna op naar de kringloop. Ze wilden het spul graag hebben, waren er blij mee.
Hoera... de schuur blijft leeg.

Ik heb me ter plekke nog  eens even goed laten voorlichten en ik heb respect voor de vrijwilligers (alleen maar vrijwilligers) die de zaak daar runnen. Die hun stinkende best doen voor oudere mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken. Letterlijk hoor, hun stinkende best,  die ouwe troep ruikt niet heel fris.
'Goed voor Oud', klik.


vrijdag 14 juli 2017

De volmaakte man

Gisteren waren we 38 jaar getrouwd. Dat is wat hè, achtendertig jaar. En we waren al langer samen. Dus we komen wel op een jaar of veertig uit.
Ook gisteren, las ik toevallig, ik weet echt niet meer waar, de volgende tekst:

Doet je man deze 8 dingen? Dan heb je echt een goeie te pakken
Hij vertrouwt op jou en hij weet wat je favoriete chocolade is. Maakt hem dat de perfecte echtgenoot? Misschien wel als hij aan deze 8 punten voldoet. Oké, ook natuurlijk als het er maar een paar zijn. Anders is het een klein beetje onmogelijk.
Laten we zeggen: als hij aan minimaal vijf van deze punten voldoet, heb je echt een goeie vent te pakken.
1. Hij vertrouwt je
En twijfelt nooit aan de dingen die je doet.
2. Hij is trouw
Hij heeft helemaal niets te verbergen. Je weet alles van hem. Zijn telefoon? Daar mag je gewoon in kijken.
3. Hij kent je smaak
Je favoriete chocolade, je favoriete film: hij weet het allemaal.
4. Hij geeft je tijd voor jezelf
Als je bij een vriendin wil gaan eten of een afspraak bij de kapper hebt, dat vindt hij allemaal prima. Dat hebben jullie allebei af en toe nodig.
5. Hij vergeet geen ‘feestdagen’
Jullie trouwdag of de dag van jullie eerste date: hij onthoudt het én hij regelt altijd een leuk cadeautje.
6. Hij lacht om je grapjes
Héél belangrijk.
7. Hij helpt in het huishouden
Hij is van de was en jij bent van de badkamer. Prima verdeling.
8. Hij helpt je altijd
‘Dat kan ik niet’, bestaat niet. Hij zorgt dat je je zeker voelt en helpt. 

Dat van de chocola checkte ik even. Dat wist hij niet. En dat van de film, dat kón hij niet weten omdat ik geen favoriete film heb. Hier in huis ben ik van de was en hij van de badkamer, maar verder...
Dus ik vind dat ik de volmaakte man heb.
Er zijn momenten dat ik dat even écht niet vind hoor, ja die momenten zijn er. Zoals ik ook zekere niet de volmaakte vrouw voor hem ben. Bij momenten.


Maar over het algemeen... doe ons er nog maar een jaar of vijfendertig bij!

donderdag 13 juli 2017

Muurtje

Nou, zoals je ziet is het eindelijk zo ver. Na de vorige mislukking, ik mag wel zeggen na de vorige bizarre mislukking, (klik), zochten en vonden we een nieuwe badkamerzaak.
Ook hier hebben we lang nagedacht en hebben we meteen bij de eerste binnenkomst geïnformeerd hoe het zat met de betaling en met de aflevering en zo. Dat zat allemaal goed.
En dus kregen we weer een aantal sessies, er kwam een plan en we besloten tot aankoop over te gaan.
Zoals je ziet, zijn ze begonnen.
Het gaat twee weken duren. De sloop is gedaan. Alles is afgevoerd.
Er was één consequentie die we niet hadden voorzien.
Op het muurtje tussen de trap en de badkamerdeur,  hebben we een aantal jaren alle flyers, folders, toegangsbewijzen enzo geplakt van tentoonstellingen en films en musea die we bezochten.
Ik vond het een leuke muur geworden en ik keek er vaak met veel plezier naar. Een soort herinneringsbehang, dát was het geworden. Kijk:


Maar omdat er iets moet worden veranderd met elektriciteit, zou dat muurtje beschadigd raken.
'Dan maar helemaal leeg', besloten we en dat is dus nu gebeurd.
Het gaat me een beetje aan mijn hart hoor, maar er is op dezelfde overloop nog een stukje muur. Dat is ook helemaal vol geplakt, maar dan ga ik daar vanaf nu maar gewoon overheen.

Dit is dag drie. Ik kan niet wachten tot het klaar is.
Vooral niet als ik me 's morgens in mijn nakie sta te wassen bij de keukenkraan, heel vroeg, want de mannen beginnen om zeven uur en dan wil ik toch echt klaar zijn, hahaha.
Ik had meerdere aanbiedingen om te douchen bij mensen hoor en dat was hartstikke lief. Maar zo gaat het ook goed en op oppasdagen gebruik ik de douche bij de kinderen. Nog eventjes...


woensdag 12 juli 2017

Artis

Het was een tijd geleden dat we in Artis waren. We kwamen er een tijd heel vaak, met Anna. Maar sinds de komst van de tweeling zat dat er eigenlijk niet meer in. Nu waren we in Amsterdam voor iets anders en combineerden dat met Artis.
We wilden het pas geopende,  nieuwe olifantenverblijf bekijken. We hebben er zelfs nog een bijdrage aan geleverd, vandaar.
En het is prachtig geworden echt. De olifanten hebben er alle ruimte gelukkig

Deze kleine wilde die ruimte graag ook nemen, maar werd door zijn moeder (en ik geloof zijn tante)  steeds weer tot de orde geroepen. Ze zetten er gewoon een poot voor. Dat was erg grappig om te zien. Ik vind olifanten leuk, al is de giraf mijn lievelingsdier.
Ook voor het publiek is het er veel leuker op geworden. Er is een pad dat door het water lijkt te lopen. En als de olifanten te water gaan, ben je er echt heel dicht bij. Het was behoorlijk warm, maar ze hadden blijkbaar geen zin om te zwemmen. Jammer. Maar ALS ze het doen...

Deze foto hangt bij het olifantenverblijf. Een foto van een foto dus.

...is dit wat je zult zien. Echt gaaf.
We stonden ook nog een tijdje bij de leeuwen te kijken. En de ruimte die zij hebben is echt zeer beperkt. Dat vind ik nogal zielig, maar ja, Artis is een hele oude stadsdierentuin. Toen het leeuwenverblijf werd bedacht, werd er nog niet zo erg rekening gehouden met ruimte voor de dieren.
Misschien krijgen de leeuwen nu wel de oude olifantenruimte, die is groter. Maar dat weet ik niet hoor.


Ik ken iemand, een groot dierenliefhebster, die niet naar Artis wil, vanwege de kleine ruimte die de leeuwen hebben. Zo ver gaat het bij mij niet. Maar ik hoop wel dat er iets gebeurt. Aan de andere kant, deze leeuwen zijn er aan gewend en ogen zeer tevreden.